شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دهم : سبک شناسی قرن های 10 و 11 (سبک هندی) | آزمون شماره 15667

پنهان مشو که روی تو بر ما مبارک است / نظاره تو بر همه جان‌ها مبارک است

دود اگر بالا نشیند کسر شأن شعله نیست / جای چشم ابرو نگیرد گرچه او بالاتر است

از تواضع می‌توان مغلوب کردن خصم را / می‌شود باریک چون سیلاب از پل بگذرد

کناره کردن از افتادگان مروّت نیست / کسی به سایهٔ خود سرگران نمی‌باشد

آیینۀ چندین تب و تاب است دل ما / چون داغ جنون شعله نقاب است دل ما

گذشتگان که هوس دیده‌اند دنیا را / به پیش خود همه پس دیده‌اند دنیا را

جنون کی قدردان کوه و هامون می‌کند ما را / همان فرزانگی روزی دو مجنون می‌کند ما را

صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را / که سر به کوه و بیابان تو داده‌ای ما را

یک شهر به هم روشنی چشم فرستند / خورشید جهانگرد مگر از سفر آمد؟

گو مکن نازک به من بالین مخمل، پشت چشم / کز سر زانوی خود بالین خوابم داده‌اند

ریخت خون عالم و مژگان او خونین نشد / تیزی سرشار، سازد پاکدامان تیغ را

تو بارخدای همه خوبان خماری / وز عشق تو هر روز مرا تازه خماری است