شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 382

وی/ن/ عا/لَ/م/ بی/ اص/ل/ را/ چو/ن/ ذر/ره/ ها/ بر/ هم/ ز/ند

وین/ عا/لَ/م/ بی/ اص/ل/ را/ چُن/ ذر/رِ/ ها/ بر/ هم/ زَ/نَد

وین/ عا/لَ/م/ بی/ اص/ل/ را/ چو/ن/ ذر/رِ/ ها/ بر/ هم/ زَ/نَد

وین/ عا/لَ/م/ بی/ اص/ل/ را/ چُن/ ذر/ره/ ها/ بر/ هم/ زَ/نَد

هین سخن تازه بگو تا دو جهان تازه شود:هین سُ خَ نِ/تا زِ بِ گو/تا دُ جَ هان/تا زِ شَ ود

دریادلان راه سفر در پیش دارند: در یا دِ لان/ را هِ سَ فَر در/ پی ش دا/ رند

نظر آوردم و بردم که وجودی به تو ماند: نَ ظَ را وَر /دَ مُ بر دم/ کِ وُ جو دی/ بِ تُ ما نَد

جرمی ندارم بیش از این کز جان وفادارم تو را: جر می نَ دا /رم بی شَ زین/ کز جان وَ فا /دا رم تُ را

کار پاکان را قیاس از خود مگیر/ گرچه باشد در نبشتن شیر و شیر

نه چندان آرزومندم که وصفش در بیان آید/ وگر صد نامه بنویسم حکایت بیش از آن آید

که روی است آنکه دیدارش ببرد از من شکیبایی/ گواهی می‌دهد صورت بر اخلاقش به زیبایی

جایی که سرو بوستان با پای چوبین می چمد/ ما نیز در رقص آوریم آن سرو سیم اندام را

عُم ری ست تا/ مَن دَر طَ لَب/ هَر رو ز گا/ می می زَ نَم

عُم ری ست/ تا مَن دَر طَ لَب/ هَر رو ز/ گا می می/ زَ نَم

عُم ری ست تا/ مَن دَر طَ/ لَب هَر رو/ ز گا می می زَ نَم

عُم ری ست / تا مَن دَر طَ/ لب هَر رو ز/ گا می می زَ نَم

به دیدار و گفتار جانپرورش/ سراپای من دیده و گوش بود

الا ای کاروان محمل برانید/ که ما را بند بر پای رحیل است

نباید دل از دست مردم ربود/ چو خواهند جایی که تنها روند

چنان خوب‌رویی بدان دلربایی/ دریغت نیاید به هر کس نمایی