شرکت در آزمون آنلاین
مطالعات اجتماعی هفتم
-
فصل 2-قانون، قانون
| آزمون شماره 17660
قانون اساسی هر کشور، مهمترین قانون آن کشور است و هیچ کدام از قوانین کشور نباید با اصول قانون اساسیِ آن مغایرت داشته باشد. در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، شرعِ مقدّسِ اسلام مبنای تمام قوانین کشور دانسته شده است و طبیعتاً هیچ قانونی نمیتواند با آن در مغایرت باشد، از جمله خودِ قانونِ اساسی. در قانونِ اساسیِ جمهوریِ اسلامیِ ایران، تشکیلِ شورای نگهبان برای نظارت بر مطابقت قوانین مصوّب مجلس شورای اسلامی با قانون اساسی و شرع اسلام ذکر شده است و تمام مصوّبات مجلس شورای اسلامی باید برای تأیید به شورای نگهبان فرستاده شود. اگر نظرِ شورا بر مغایرتِ مصوّبه مجلس شورایِ اسلامی با شرع یا قانونِ اساسی باشد، مجلس باید بخش مورد نظر شورای نگهبان را اصلاح کند. اگر مجلس شورای اسلامی به تغییر نکردن مصوبه خود و مخالفت با شورای نگهبان اصرار کند، مصوّبه به مجمع تشخیص مصلحت نظام فرستاده میشود تا بین این دو داوری کند. در صورت تأیید نظر شورای نگهبان در مجمع، مصوّبه به قانون تبدیل نمیشود امّا در صورت تأیید مجمع با نظرِ مجلس، مصوّبه از طرف رئیس مجلس برای ریاستجمهوری فرستاده میشود تا آن را به عنوان قانون رسمی کشور ابلاغ کند.
منظور از «این دو» در متن دقیقاً کدام است؟
