شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16826

بگیر طره در چهره‌ای و قصه مخوان/که سعد و نحس ز تأثیر زهره و زحل است

چو تو خود کنی اختر خویش را بد/مدار از فلک چشم، نیک‌اختری را

وین بوم محنت از پی آن ناکند خراب/بر دولت آشیان شما نیز بگذرد

محبوسم و طالع است منحوسم/ غمخوارم و اختر است خون‌خوارم

شود عزیز ابد آن را که دهی عزت/ نهی چو داغ مذلّت همیشه خوار بود

کلاه سعادت یکی بر سرش/گلیم شقاوت یکی در برش

ز کار بسته میندیش و دل شکسته مدار/که آب چشمهٔ حیوان درون تاریکی است

بلند آن سر که او خواهد بلندش/نژند آن دل که او خواهد نژندش(نژند: غمگین)

دردمندی من سوخته‌ی زار و نزار / ظاهراً حاجت تقریر و بیان این همه نیست

عاشق که شد که یار به حالش نظر نکرد / ای خواجه درد نیست وگرنه طبیب هست

 گفته‌ای لعل لبم هم درد بخشد هم دوا / گاه پیش درد و گه پیش مداوا میرمت

ساقی بیا که هاتف غیبم به مژده گفت / با درد صبر کن که دوا می‌فرستمت

مه دوهفته ندارد فروغ چندانی / که آفتاب که می‌تابد از گریبانت

گویی مه دوهفته بدیدش که هر شبی / بی‌گاه‌تر برآید و باریک‌تر شود

چشم آن نادان که عشق آورد بر رنگ صدف / والله ار دیدش رسد هرگز به در شاهوار

دهد اگرچه برون درّ بی‌شمار صدف / تو آن دُری که برون ناید از هزار صدف