شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 23822

نخل‌بندی دانم نه در بستان و شاهدی فروشم نه در کنعان

یک شب تأمل ایام گذشته می‌کردم و بر عمر تلف‌کرده تأسّف می‌خوردم

خانۀ دوستان بروب و در دشمنان مکوب

من از شراب این سخن سرمست و فضلۀ قدح در دست

روی از محاوره او گردانیدن مروت ندانستم که یار موافق بود و ارادت صادق.

در فصل ربیع که صولت بَرد آرمیده بود و ایام دولت وَرد رسیده.

سنگ سراچه دل به الماس آب دیده می‌سفتم و این بیت‌ها مناسب حال خود می‌گفتم.

سخن بر این مقرّر شد که یکی به تجسّس ایشان برگماشتند و فرصت نگاه می‌داشتند.

خامُش که تو زین رسته‌ای زین دام‌ها برجسته‌ای / جان و دل اندر بسته‌ای در دلبری فتّانه‌ای

بسوز تا که برویم حدیث سوز بگویم / به عود ماند خویم چه آفتی چه بلایی

یک عشرتی افراشتی صد تخم فتنه کاشتی / در شهر ما نگذاشتی یک عاقلی فرزانه‌ای

مرا چو دیگ بجوشی مگو خمش چه خروشی / چه جای صبر و خموشی چه آفتی چه بلایی

فی‌الجمله زبان از مکالمه او درکشیدن قوّت نداشتم و روی از محاوره او گردانیدن مروّت ندانستم که یار موافق بود و ارادت صادق.

عاقلی را پرسیدند نیک‌بخت کیست و بدبختی چیست؟ گفت نیک‌بخت آن که خورد و کشت و بدبخت آن که مرد و هشت.

روی آن در مصلحتی بود و بنای این بر خبثی و خردمندان گفته‌اند دروغی مصلحت‌آمیز به که راستی فتنه‌انگیز.

امّا بنده امیدوارست که در صحبت صالحان تربیت پذیرد و خوی خردمندان گیرد که هنوز طفل است.