شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18682

هر نفسی که فرو می رود ، ممدّ حیات است و چون بر می آید مفرّح ذات

ملک بی دین باطل است و دین بی ملک ، ضایع

آن را که فرمان نبرند، سر رشته کار از دستش برون است.

توانگری به هنر است و بزرگی به خرد

هرگز از قفل، قفل گشایش ندیده است / صائب! گشایش از دل اندوهگین مجوی

هنگام تنگ‌دستی در عیش کوش و مستی / کاین کیمیای هستی قارون کند گدا را

زنهار مجو راحت از عالم آب و گل / کاین آهوی رم‌کرده صحرای دگر دارد

راحت بی‌رنج در ماتم‌سرای خاک نیست / خنده‌ی گل، گریه‌های تلخ دارد چون گلاب

یک _ صفر   

صفر _‌ یک

یک _ دو

یک _‌ سه

چو روی دوست بود گو بهار و لاله مروی / چه حاجت‌ست به گل بزم ویس و رامین را

جز روی ویس رامین گل در چمن نبیند / پیش عقیق شیرین، قدر شکر نباشد

ز سایه تو جهان پر ز لیلی و مجنون / هزار ویسه بسازد هزار گون رامین

پیش رامین هیچ گل ممکن نباشد غیر ویس / پیش سلطان هیچ کس محمود نبود جز ایاز