شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 3: آرایه‌های ادبی | آزمون شماره 10545

خیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیم / کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی

کلّ یومٍ هو فی شأن بخوان / مر ورا بی‌کار و بی‌فعلی مدان

العرفن با آب غلمان چشمه سار حور را / شیوه جنّات تجری تحتها الانهار داشت

کشت عمل ما را هنگام درو آمد / داس مه نو بنگر در مزرع انسانی

مقیم طور محبت ز شوق باز نداند                                       شعاع آتش مهر از فروغ نور تجلّی

چه شیرین گفت خسرو این عبارت                                       که نبود وصل شیرین بی‌مرارت

ای دمت عیسی دم از دوری مزن                                      من غلام آنکه دوراندیش نیست

ز بوی پیرهنت زنده می‌شود دل مرده                              چه حکمت است در این بوی پیرهن که تو داری

هر چه جز او هست بقاییش نیست/ اوست مقدس که فناییش نیست

آب بریز آتش بیداد را/ زیرتر از خاک نشان باد را

هستی تو صورت پیوند نی/ تو به کس و کس به تو مانند نی

قبلۀ نُه چرخ به کویت در است/ عنبر شش روزه به مویت در است

کلّ یوم هو فی شان ز چه کردند بیان/ یعنی اوصاف کمال تو ندارد پایان

صائب این آن غزل حافظ شیرین سخن است/ مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد

ای باغ کردی صبرها، در دی رسیدت ابرها/ الصبر مفتاح الفرج، ای صابران راستین

دل روشن که در چاه ریاضت افکنی، بینی/ به تخت مصر عزّت عاقبت چون ماه کنعانش