شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 19328

سیاوش ز گفتار او شاد شد/ حدیث فرستادگان باد شد

شد آن تخت شاهی و آن دستگاه/زمانه ربودش چو بیجاده کاه

دلش تنگ‌تر گشت و ناپاک شد/ گشاده‌زبان پیش ضحاک شد

ز هُرّای درندگان چنگ دیو/ شده سست از خشم کیهان خدیو

شمع را دید ایستاده و شاهد نشسته و می ریخته و قدح شکسته. (حذف به قرینه)

قاضی همه شب شراب در سر و شباب در بر از تنعم نخفتی. (کاربرد تاریخی فعل)

چندین مدت چرا نگفتی منم تا شکر قدوم بزرگان را میان به خدمت ببستمی. (استفاده از «را» در معنای حرف اضافه)

لایق قدر من آن است که با زاغی به دیوار باغی بر خرامان همی‌رفتی. (کاربرد سجع در نثر)

الف، ت

ب، ت

پ، ث

الف، ب

به چند حیله شبی در فراق، روز کنم؟ / و گر نبینمت آن روز هم به شب ماند (کاربرد تشبیه)

سست‌بازو به جهل می‌فکند / پنجه با مرد آهنینْ چنگال (حذف فعل به قرینه)

خط سبز و لب لعلت به چه ماننده کنی؟ / من بگویم به لب چشمه حیوان ماند (استفاده از تلمیح)

ای گل خندان نوشکفته نگه‌دار / خاطر بلبل که نوبهار نماند (کاربرد «که» در معنای «زیرا»)

در خیمه تن که سایبانی است تو را / هان تکیه مکن که چارمیخش سست است

ساقی غم فردای حریفان چه خوری / پیش آر پیاله را که شب می‌گذرد

تو زر نه‌ای ای غافل نادان که تو را / در خاک نهند و باز بیرون آرند

گر ابر چو آب، خاک را بردارد / تا حشر همه خون عزیزان بارد