شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - علوم و فنون ادبی 3 | آزمون شماره 12404

آن بلبلم که چون کشم از دل صفیر گرم / بوی محبت از نفسم می‌‌توان شنید

رنگین‌‌‌سخنان در سخن خویش نهانند / از نکهت خود نیست به هر حال جدا گل

گفتم ای سرو سهی بنشین که بنشیند بلا / گفت بنشینم ولیکن نه بلا، بالاست این

از جواب تلخ گوشم چون دهان مار شد/ من همان از ساده‌‌‌لوحی حلقه بر در می‌‌‌زنم

تو را چند خواهی سخن چرب هست / به دل نیستی پاک و یزدان‌‌پرست

هر که صائب شود از بادۀ عرفان سرگرم / همچو خورشید در این دایره تنها گردد

از این شعر تر شیرین ز شاهنشه عجب دارم / که سر تا پای حافظ را چرا در زر نمی‌‌‌گیرد

کو یکی صاحب مشامی کز یمن بویی شنید / تا ز مشک تبّتی وز عود و عنبر گویمی

من همان دم که وضو ساختم از جشمۀ عشق / چار تکبیر زدم یکسره بر هر چه که هست

من از آن حسن روز افزون که یوسف داشت دانستم / که عشق از پردۀ عصمت برون آرد زلیخا را

با هر که بنشینم دمی کز یاد او غافل شوم / چون صبح بی خورشیدم از دل بر نمی آید نفس

بوی بهار آمد بنال ای بلبل شیرین نفس / ور پایبندی همچو من فریاد می خوان از قفس

این چنین صورت مطبوع ز جان نتوان ساخت / گر توان ساخت چو قد تو روان نتوان ساخت

 مدامش به خود دست و خنجر خضاب / بر آتش دل خصم از او چون کباب

 برفت رونق بازار آفتاب و قمر / از آن که به دکّان تو مشتری آموخت

 شب آمد و دل تنگم هوای خانه گرفت / دوباره گریه بی‌طاقتم بهانه گرفت