شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19064

به می امارت دل کن که این جهان خراب/بر آن سر است که از خاک ما بسازد خشت

هرگز مرا ز داشتن خلق رشک نیست/ زان غبطه می خورم که چرا من نداشتم

نماز در خم آن ابروان محرابی/کسی کند که به خون جگر طهارت کرد

ای حجت زمین خراسان بگوی/بر راستی سخن که تویی ضامنش

همین از غم نه تنها چشم خون پالای من گرید / که همچون نخل باران خورده سرتاپای من گرید

مگر ابر بهار امشب غمی چون من به دل دارد / که می خواهد بدین سان تا سحر همپای من گرید

دو چشمم خشک شد امروز، از بس گریه بر دیروز / دگر امشب کدامین چشم بر فردای من گرید

اجل خندان رسید و اشک ریزان رفت و بخشودم / فغان کاین دزد هم بر پوچی کالای من گرید

قیمت عشق نداند، قدم صدق ندارد/ سست‌عهدی که تحمّل نکند بار جفا را
 

گر سرم می‌رود از عهد تو سر باز نپیچم/ تا بگویند پس از من که به سر برد وفا را 
 

 باور از مات نباشد، تو در آیینه نگه کن/ تا بدانی که چه بوده است گرفتار بلا را 
 

همه را دیده به رویت نگران است ولیکن/ خودپرستان ز حقیقت نشناسند هو ارا 
 

هرگه که یادم آید از آن سید شهید / عیشم شود منقص و عمرم شود هبا
در آرزوی آب، چون اویی بداد جان / لعنت بر این جهان به‌نفرین بی‌وفا

رمز قرآن از حسین آموختم / ز آتش او شعله‌ها اندوختم
تار ما از زخمه‌اش لرزان هنوز/ تازه از تکبیر او ایمان هنوز

کرد این خیال وهم غلط کار، کآن غبار / تا دامن  جلال جهان‌آفرین رسید
هست از مالال گرچه بری ذات ذوالجلال / او در دل است و هیچ دلی نیست بی‌ملال

جهان پردرد می‌  بینم دوا کو / دل خوبان عالم را وفا کو
سراسر جمله عالم پرشهید است / شهیدی چون حسین کربلا کو؟