شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 21251

پس اسکندر مردی بوده است با طول و عرض و بانگ و برق و صاعقه؛ فکأنّه سحابه صیف عن قلیل تقشّع.

اعتقاد پارسیان اندر نوروز نخستین آن است که اول روزی است از زمانه و بدو فلک آغازید گشتن.

مشرفی داشت که تا بیرون بودی با ندیمان و انفاسش می‌شمردی و انها می‌کردی.

خیلتاش را و یک‌یک جای بدو نمودند قتلغ تگین و صاحب برید گرد همه سرای ما برآوردند.

آنچه نصیب عام بود آن است که چون جهلۀ این علم کتابی نو بینند که نام مصنّف آن به چند جای بر آن مثبّت نباشد، نسبت آن کتاب به خود کنند.

اگر شاعر باشی جهد کن تا سخن تو سهل ممتنع باشد. بپرهیز از سخن غامض و چیزی که تو دانی و دیگران را به شرح آن حاجت آید، مگوی.

بدین شهر زلزله افتاد شب پنجشنبه هفدهم ربیع الاول سنه اربع و ثلاثین و اربعمائه و در ایام مسترقه بود پس از نماز خفتن بعضی از شهر خراب شده بود و بعضی دیگر را آسیبی نرسیده بود.

سود این نامه هر کسی را هست، و رامش جهان است، و اندوه‌گسار اندوه‌گنان است، و چارۀ درماندگان است.

نگارینا به صحرا رو که صحرا حلّه می‌پوشد (نِگارینا بِ صَحرا رُ کِ صَحرا حُللِ می ‌پو شَد)

بنشانی خوش و آن‌گه بکشی زار مرا (بِنِشانی خو شو آن گَه بِکُشی زار مَرا)

که گیتی چو دریا مشوّش فتاده است (کِ گیتی چُ دَریا مُشَوَش فِتادِه است)

پای دار ای دل که جانان دست غارت برگشاد (پای دا رِی دِل کِ جانان دَستِ غارَت بَرگُشاد)

سپهبدان سپه را پیادگان خواند / هر آن کسی که تو را روز رزم دید سوار

باد گویی مشک سوده دارد اندر آستین / باغ گویی لعبتان ساده دارد در کنار

مطربان طرب‌انگیز نوازنده نوا / ما نوازنده مدح ملک خوبْ خصال

گفتی از گیتی وفا جویم، مجوی / کز تو و او ما همین جستیم نیست