شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 4437

داغیم چون سپند مپرس از بیان ما/ در سرمه بال می‌زند امشب فغان ما

شبنم‌صفت زبس که سبکبار می‌رویم/ بوی گل است ناقه‌کش کاروان ما

چو سایه چند به هر خاک جبهه‌سودن‌ها/ که زنگ بخت نگردد کم از زدودن‌ها

دلم چو غنچه در آغوش عافیت تنگ است/ ز خواب ناز سرم چون گهر ته سنگ است

در ره عشق که از سیل بلا نیست گذار / کرده‌ام خاطر خود را به تمنای تو خوش

جان شد سیاه چون دل شمع از تف جگر / پس هم‌چو شمع از مژه خوناب زرد خاست

حال من و تو از من و تو دور نیست زانک / تو آب زیر کاهی و من کاه زیر آب

من چون کبوتران به وفا طوق‌دار او / او کعبه‌‌ی من و حرم از من دریغ داشت

اگر یک سو کنی زان رخ سر زلف چو سنبل را / ز روی لاله رنگ خود خجالت‌ها دهی گل را (2)

عارض گلرنگ او بین و ز شقایق دم مزن / سنبل سیراب او گیر و ز ریحان درگذر (3)

گرچه چون عنقا به قاف عشق کردیم آشیان / مرغ دل را هر نفس در آشیانی یافتیم (3)

نافه را از کمند تو دل در گره / لعل را از عقیق تو خون در جگر (2)

صدا چون بوی گل در جنبش آب/ به آرامی به هر سو پخش می گشت  

سینه‌ ام چون غنچه صد چاک است و جیبم پاره نیست/ چون کنم چون گل ندارم دست پیراهن دری

مرا در دل درخت مهربانی / به چه ماند به سرو بوستانی

صائب به مقامي نرسيديم ز سستي/ از خاک چو ني گرچه کمربسته دميديم