شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس چهارم : سبک شناسی قرن های 7 و 8 و 9 (سبک عراقی) | آزمون شماره 4590

اکنون بیان کند مثل آن‌که در امضای عزایم تعجیل روا دارد و از فواید تدبّر و تفکر غافل باشد، عاقبت کار وخامت عمل او کجا رسد. برهمن گفت: ایّاک و الامر الّذی ان توسعت.

زاهدی زنی پاکیزه‌اطراف را که عکس رخسارش ساقه صبح صادق را مایه داده بود و رنگ زلفش طلیعه شب را مدد کرده، در حکم خود آورده بود.

و این مثل آوردم تا بدانی که افتتاح سخن بی‌اتقان تمام و یقین صادق از عیبی خالی نماند و خاتمت آن به ندامت کشد.

صیاد به پای درخت آمده دام بازکشید و دانه چند بر بالای آن پاشیده در کمین‌گاه نشست. ساعتی برآمد فوج کبوتران دررسیدند.

از سر زلف عروسان چمن دست بدارد / به سر زلف تو گر دست رسد باد صبا را

خوی به دامان از بناگوشش بگیر / تا بگیرد جامه‌ات بوی گلاب (خوی = عرق)

یکی بزم خرم بیاراستند / می و رود و رامشگران خواستند

گر به خیال روی او در رخ مه نظر کنم / مردم چشمم از حیا آب کند سحاب را

ورود لغات ترکی و مغولی به زبان فارسی در دوران تیموریان شدّت گرفت ولی این جریان در زبان فارسی دیری نپایید.

نثر ساده‌ این دوره در همه جا فصیح و بلیغ است.

مدّعیان عرفان در این عصر، به پیچیده جلوه دادن مفاهیم عرفانی و درسی کردن عرفان پرداختند.

به‌وجود آمدن سستی و ضعف در ساخت دستوری جملات نثر، از ویژگی‌های این دوره است.

دور شو از برم ای واعظ و بیهوده مگوی         من نه آنم که دگر گوش به تزویر کنم

تشویش وقت پیر مغان می‌دهند باز                     این سالکان نگر که چه با پیر می‌کنند

نافرید ایزد ز خوبان جهان چون تو کسی           دلربا و دلفریب و دلنواز و دلستان

بشارت بر به کوی می‌فروشان                                که حافظ توبه از زهد و ریا کرد