شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 31793

الف، ت

ب، پ

ت، ب

الف، پ

چون دل و جان سَنایی طَبع فَرخ ‌زاد را
چُن دِلُ جانِ سَنایی طَبعِ فَرُخ‌زاد را

باز بر عشاق صوفی طبع صافی جان‌گمار
باز بَر عُشاقِ صوفی طَبعِ صافی جان گُمار

سر برآوردند مشتی گوشه گشته چون کمان
سر بَراوَردَند مُشتی گوشِ گَشتِ چُن کَمان

بوسه مگر دادمی من کف پای تو را
بوسه مَگَر دادمَی مَن کفِ پایِ تُ را

چون کیخسرو به ایران شد و خبر او بشنید، آن‌جا آمد. بدان حصار اندر نیارست شد. آتشگاه کرکوی، معبد جای گرشاسب بود و او را دعا مستجاب بود به روزگار او و مردمان هم به امید برکات آنجا همی‌شدندی.

به روزگار خسرو، اندر وقت بوذرجمهر،‌ رسولی آمد از روم. خسرو بنشست چنان‌که رسم ملوک عجم بود و رسول را بار داد. پیش رسول با وزیر گفت: «ای فلان، همه چیز تو دانی؟»

قوی رای دهشت به خود راه ندهد و خوف و حیرت را در حوالی دل مجال نگذارد. _ چه محنت اهل کیاست و حصافت تا آن حد نرسد که عقل را بپوشاند.

فرّخی از سیستان بود طبعی به‌غایت نیکو داشت و شعر خوش گفتی و چنگ‌ تر زدی و خدمت دهقان کردی از _ دهاقین سیستان و این دهقان او را هر سال دویست کیل پنج منی غلّه دادی و صد درم سیم نوحی، او را تمام بودی.