شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 13771

چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست/سخن شناس نه ای جان من خطا این جاست

این کوزه چو من عاشق زاری بوده است/در بند سر زلف نگاری بوده ست

چون لاله به نوروز قدح گیر بدست/با لاله رخی اگر تو را فرصت هست

سودا چه پزی تا که چو دلسوختگان/آزاد به ترک خود نگویی نشود

نه چندان بخور کز دهانت برآید/ نه چندان که از ضعف جانت برآید

به تمنای گوشت مردن به/ که تقاضای زشت قصابان

هر که بر خویشتن نبخشاید/ گر نبخشد کسی بر او شاید

بلندی از آن یافت کاو پست شد/ درِ نیستی کوفت تا هست شد

اگر چه آتش را قربی و عزتی باشد/ به نفس خویش عزیز است نیز خاکستر

کرد بدرود باغ، بلبل از آنک/ مر چمن را ز برف ناطورست

چو بنگریم همیدون پس از قضای خدا/ بلای ما همه قزدار بود و چالندر

به نور آذری و از تو دیده‌ام در آب/ به لطف آبی و از توست در دلم آذر

بیشتر جمله‌ها، بلند و غیرقابل فهم هستند. / کاربرد «را» به معنی «به» در جمله: «ایشان را ارزانی داشت»

تضاد میان واژه‌های «بدایت، نهایت» و «زمین، زمان»

کاربردهای کهن واژگان که امروزه، به گونه‌های دیگر به کار گرفته می‌شوند؛ مانند: مر خدای را، نگرد

کاربرد «را» به معنی «برای» در جملۀ: «سپاس و آفرین مر خدای را» / «چشم خرد»: تشبیه