شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - متناقض‌نما | آزمون شماره 9462

بلبل سوخته‌دل را که دم از گل می‌زد/ آتش عشق بزد شعله و چون خار بسوخت

ای آفت و راحت شب و روزم/ چشم و دهن فراخ و تنگ تو

دردمندان چه‌قدر خون جگر می‌خوردند/ درد بی‌دردی اگر قابل درمان می‌بود 

آفتابی در ازل خوش سایه‌ای بر ما فکند/ تا ابد روشن بود این روی مه‌سیمای ما

این که گاهی می‌زدم بر آب و آتش خویش را/ روشنی در کار مردم بود مقصودم چو شمع

چه خوش صید دلم کردی بنازم چشم مستت را / که کس آهوی وحشی را از این خوش‌تر نمی‌گیرد 

شادی ندارد آن که ندارد به دل غمی/ آن را که نیست عالم غم، نیست عالمی

دولت فقر خدایا به من ارزانی دار/ کاین کرامت سبب حشمت و تمكين من است

زد تيغ قهر و قاهری بر گردن دیو و پری/ کو را ز عشق آن سری مشغول کردند از قضا 

هم در پی بالاییان هم من اسیر خاکیان/ هم در پی همخانه ام هم خانه را گم کرده ام 

ای رویت از قمر به، آن رو به روی من نه/ تا بنده دیده باشد صد دولت ابد را

چون نور آن شمع چگل می درنیابد جان و دل/ کی داند آخر آب و گل دلخواه آن عیار را 

مرا فرمان چنان آمد ز خسرو/ که روز و شب میاسای و همی رو

شگفت نیست که از برف، لاله ساخت زمین/ که هست لاله چو شنگرف و برف چون سیماب

پیری به من رسید، لقب نور و چهره نور/ و آن نور عرضه کرد برین چشم پر ز آب

صبح است ز خرمی جهان می خندد/ هر قطره به بحر بیکران میخندد

ب - د- ج - الف

الف - ب - د - ج

د- ج - الف - ب

ج - الف - د - ب