شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 221

این فرزند تو است که بر وی نعمت خود تمام کردم و نواخت خود بر وی نهادم

آدم همه پدری کرد هرگز پسری نکرده بود. پس پدری کردن گذاشت به میراث نه پسری کردن

طالب علم عزیز است و طالب مال ذلیل

دوستی را که به عمری فرا چنگ آرند، نشاید که به یک دم بیازارند

نخل‌بندی دانم نه در بستان و شاهدی فروشم نه در کنعان

یک شب تأمل ایام گذشته می‌کردم و بر عمر تلف‌کرده تأسّف می‌خوردم

خانۀ دوستان بروب و در دشمنان مکوب

من از شراب این سخن سرمست و فضلۀ قدح در دست

قاضی چون سخن بدین غایت رسانید و از حد قیاس ما آسیب مبالغه درگذرانید

سر به تدارک یکدیگر نهادیم و بوسه بر سر و روی هم دادیم و ختم سخن این بود

طالب نام‌اند و مغفرت و صاحب دنیا و آخرت

ای که گفتی توانگران مشتغل‌اند و ساهی و مست ملاهی، نعم ، طایفه‌ای هستند بر این صفت که بیان کردی.

کلمات سجع حتما باید در پایان جملات بیایند

سجع در نثر مانند قافیه است در شعر

دو واژه که در وزن کاملا یکسان هستند یا حرف پایانی مشترک دارند یا هر دو ویژگی‌ را دارند

تمام کلمات تکراری در پایان عبارت‌ها سجع هستند

متوازی- متوازن

متوازن- مطرف

مطرف- متوازی

مطرف- متوازن