شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 11046

ز نیکی به نیکی رسد مرد از آن / که هر کس که او گل کند گل خورد

یکی جز به نیکی جهان نسپرد / همی از نژندی فروپژمرد

که نیکی‌ست اندر جهان یادگار / نماند به کس جاودان روزگار

تو نام ما به کار خیر بفروز / که نیکی مرد را فرّخ کند روز

گَرَم چون قلم تیغ بر سر زنند / نپیچم سر از خطّ فرمان او (تشبیه، کنایه)

 پنهان ز دیده‌ها و همه دیده‌ها از اوست / آن آشکار صنعت پنهانم آرزوست (تضاد، تکرار)

 چه مهره باخت ندانم سپهر دشمن‌خوی / که دور کرد به دستان ز دوستان ما را (تلمیح، جناس) 

چمن‌پیرا اگر چشمش بر آن سرو روان افتد / دگر بر چشمه ننشاند ز خجلت سرو بستان را (مراعات نظیر، استعاره)

اندک اندک خیلی شود و قطره قطره سیلی گردد.

بدر در میدان او هلالی بودی و رستم به دستان او زالی.

 نصیحت پادشاهان کردن، کسی را مسلم بود که بیم سر ندارد.

نه هر که در مجادله چُست، در معامله درست.