شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس چهارم : سبک شناسی قرن های 7 و 8 و 9 (سبک عراقی) | آزمون شماره 11262

در سبک عراقی، غزل عاشقانه و عارفانه رواج یافت.

در سبک خراسانی، معشوق شاعر زمینی و دست‌یافتنی است.

پرهیز از زهد زیایی از ویژگی‌های فکری شعر سبک عراقی است.

قصیده و شعر درباری در سبک عراقی افزایش یافت.

هم‌چو صبحم یک نفس باقی است تا دیدار تو / چهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع

جامه کبود آسمان کرد ز دست قضا / این قدرش فهم نی کو به قدر می‌رود

عشق خوش است ار مساعدت بود از یار / یار مساعد نه اندک است و نه بسیار

غیرت عشق زبان همه خاصان ببرید / کز کجا سرّ غمش در دهن عام افتاد

اگرچه صبر من از روی دوست ممکن نیست / همی‌کنم به ضرورت چو صبر ماهی از آب

نگذرد یاد گل و سنبلم اندر خاطر / تا به خاطر بود آن زلف و بناگوش مرا

مرا که گفت دل از یار مهربان بردار / به اعتماد صبوری که شوق نگذارد

خاک بر سر مرا نباید کرد / نبود خاک مر مرا درخورد

«می» اندک اندک جای «همی» را گرفته است.

واژه‌های ایدون، ایدر و اَبَر کمتر به کار می‌رود.

کم شدن لغات فارسی اصیل قدیم

تثبیت جایگاه تخلص در انتهای غزل