شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یکم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن‌های 7 و 8 و 9 | آزمون شماره 17099

زبان و ادبیات فارسی در ناحیه عراق عجم گسترش یافت و در حوزه‌های ری،‌ فارس و همدان آثار ارزشمندی پدید آمد.

لفظ در شعر این دوره پاکیزه، نرم و دل‌نشین و معنا برتر، آسمانی‌ و انسانی است.

نثر در این دوره به دو جریان گرایش پیدا کرد: اوّل جریان ساده‌نویسی که آثاری مانند تاریخ جهان‌گشا ازین دسته‌اند و دوم جریان پیچیده‌نویسی که آثاری مانند مرصاد‌العباد از این دسته‌اند.

مثنوی در این دوره میدان فراخی برای ظهور عاطفه، اخلاق و عرفان پدید آورد.

قالب مثنوی برای ظهور عاطفه، اخلاق و عرفان میدان فراخی پدید آورد.

غزل در این دوره در کنار قصیده گسترش و رونق یافت.

کتاب «تاریخ وصّاف» از نمونه‌های نثر این دوره است که با موضوع تاریخی با گرایش به ساده‌نویسی نوشته شد.

شعر این دوره برخوردار از معانی عمیق دنیایی است. 

شاه نعمت الله ولی؛ از شاعران قرن نهم است که در تصوف و طریقت مقامی بلند داشته و سرسلسلة صوفیان نعمت‌اللهی به شمار می‌رود. دیوان شعرش مضامین عاشقانه دارد.

بایسنقر میرزا پسر شاهرخ نیز هنرمند و هنردوست بود و در زمان او هنرمندان، قرآن کریم و مثنوی معنوی را به خط خوش نگاشتند.

جامی، معروف ترین شاعر قرن نهم، کتاب نفحات الانس خود را به شیوۀ منطق الطیر عطار نوشته است.

کتاب های تحقیقی این دوره عمدتاً سطحی و ادبیات نیز تقلیدی و فاقد نوآوری بود.