شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 28441

هرکه مرا بیند به‌حقیقت داند که از شما کلان‌ترم

مهرورزی تو بر گل کار راستان و پاکان است اما زیبایی محبوب تو چند روزی بیش نیست

دست تطاول به مال رعیت دراز کرده بود و جور و اذیت آغاز کرده

ظالمی را حکایت کنند که هیزم درویشان را خریدی به حیف و توانگران را دادی به طرح

جوانی چست لطیف خندان شیرین‌زبان در حلقۀ عشرت ما بود که در دلش از هیچ نوعی غم نیامدی و لب از خنده فراهم

گفت: من آنم که من دانم

روزگاری در طلبش متلهف بود و پویان و مترصد و جویان و بر حسب واقعه گویان

وزین‌جا گفته‌اند اصحاب فطنت و خبرت که از حدّت و سورت پادشاهان برحذر باید بودن که.....

 از پای تشنه چه سیر آید، و از دست گرسنه چه خیر.

پیداست که از معده خالی چه قوت آید و از دست تهی چه مروّت.

اشارت خواجه به فقر طایفه‌ای است که مرد میدان رضا‌اند و تسلیم تیر قضا.

مشغول کفاف از دولت عفاف محروم است و ملک فراغت زیر نگین رزق معلوم.

خورشید از رویش خجل گردون مشبک هم‌چو دل / از تابش او آب و گل افزون ز آتش در ضیا

تیرش عجب‌تر یا کمان چشمش تهی‌تر یا دهان / او بی‌وفاتر یا جهان او محتجب‌تر یا هما

کی برگشایی گوش را کو گوش مر مدهوش را / مخلص نباشد هوش را جز یفعل الله ما یشاء

عشقی که بر انسان بود شمشیر چوبین آن بود / آن عشق با رحمان شود چون آخر آید ابتلا