شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 27741

گر شوی باخبر از سوز دل بی‌تابم / دم آبی نخوری تا نکنی سیرابم

بر دشمنان شمردم عیب نهانی خویش / خود را خلاص کردم از پاسبانی خویش

گوشه‌ای خواهم که گوش آواز پایی نشنود / ور فلک را سقف بشکافد صدایی نشنود

 گفت و صوت و حرف را بر هم زنم / تا که بی‌ این هر سه با تو دَم زنم

ز درد عشق تو با کس حکایتی که نکردم / چرا جفای تو کم شد؟ شکایتی که نکردم

باز آی که چون برگ خزانم رخ زردی است / با یاد تو دم‌ساز دل من، دم سردی است

دلا! تا کی در این زندان فریب این و آن بینی / یکی زین چاه ظلمانی برون شو تا جهان بینی

هر که را اسرار حق آموختند / مهر کردند و دهانش دوختند