شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 2: پایه‌های آوایی | آزمون شماره 6833

ما عیب و نقص خویش و کمال و جمال غير / پنهان نموده‌‌ایم چو پیری پس خضاب 

بگفتا دل ز مهرش کی کنی پاک / بگفت آنگه که باشم خفته در خاک

عنقا شکار کس نشود دام بازچین/ کآنجا همیشه باد به دست است دام را

چون ماه که رخش حسن می‌‌تازد / صد غاشیه‌‌کش به دلبری هستش 

پروانه او شدم که هر ساعت / در جمع چو شمع می‌‌کشد زارم 

چون تو قیام می‌‌کنی ما و ز پا فتادنی / چون تو به ناز می‌‌روی ما و به سر دویدنی 

همه هستند سرگردان چو پرگار / پدیدآرنده‌‌ی خود را طلبکار

 ای جفای تو ز دولت خوب‌‌تر / انتقام تو ز جان محبوب‌‌تر

بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنید                از یار آشنا سخن آشنا شنید  (مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن)

نفس برآمد و کام از تو برنمی‌آید          فغان که بخت من از خواب درنمی‌آید  (مفاعلن فعلاتن مفاعلن فع‌لن)

می‌وزد از چمن نسیم بهشت            هان بنوشید دم به دم می‌ ناب (مفتعلن مفتعلن فاعلن)

روی بنما و مرا گو که ز جان دل برگیر      پیش شمع آتش پروانه به جان گو درگیر  (فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فع‌لن)