شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 4: سبک‌شناسی قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 9221

ادبیات سیاسی در ایران از رهگذر نقد شرایط موجود در این عصر شکل گرفت.

ترجمه و نشر کتاب‌های غربی در شکل‌گیری جنبش ضد استعماری و ضد استبدادی این دوره نقش داشت.

از شاخص‌ترین درون‌مایه‌های شعر فارسی در این دوره «آزادی، قانون و وطن» بود.

آخوندزاده، طالبوف و میرزا آقاخان کرمانی از شاعران منتقد بودند که به شکل‌گیری ادبیات بیداری کمک کردند.

شاعر برخلاف گرایش غالب عصر مشروطه، علم‌آموزی و دانایی را تقبیح می‌کند.

از مفاهیم رایج در این دوره، مفهوم «توجه به مردم» در این ابیات به چشم می‌خورد.

زبان و بیان شاعر، متناسب با زبان اشعار ادیب‌الممالک است.

موسیقی شعر و قالب آن، نوآوری خاصی ندارد و مطابق سنّت‌های گذشته است.

داور اگرچه شخصاً آدم درستکاری بود ولی حیف و میل مال را در راه پیشرفت امور به چیزی نمی‌شمرد.

یک دسته را به اسم مطیع کردن ایل بفرستد به طرف جنوب و یک دسته را هم به اسم تسخیر آذربایجان بفرستد به طرف شمال.

می‌گویند آن‌ها که تا دیروز خر هم نمی‌توانستند کرایه کنند حالا چون آخرالزمان نزدیک شده به قیمت صلوات اسب می‌خرند.

دنبال کسی می‌گشتند که نقش حضرت آدم را ایفا کند. تصادفاً کسی را پیدا کرده بودند اما می‌گفت مرا بکشید هم آدم نمی‌شوم.

ﭼﻪ ﻣﻨﻌﻢ ﻣﻲﻛﻨﻲ، زاﻫﺪ، از اﻳﻦ روى و ﺑﺪﻳﻦ دﻳﺪن           ﺗﻮان ﮔﻔﺘﻦ ﻣﺴﻠﻤﺎن را ﻛﻪ روى از ﻗﺒﻠﻪ ﺑﺮﮔﺮدان

ﻣﻜﻦ زﻧﻬﺎر از ﺧﻠﻮت ﻧﺸﻴﻨﻲ ﻣﻨﻊ زاﻫﺪ را                     ﭼﻪ ﺳﺎزد ﺻﻮرت دﻳﻮار اﮔﺮ در ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻨﺸﻴﻨﺪ؟

ﻧﺎﺻﺢ اﻳﻦ روى ﺑﺒﻴﻦ ﻣﻨﻊ ﻣﻦ از ﻳﺎر ﻣﻜﻦ                    ور دل از ﻛﻒ ﻧﺪﻫﻲ، ﻋﻴﺐ ﺧﻮد اﻇﻬﺎر ﻣﻜﻦ

ﻣﻨﻌﻢ ﻣﻜﻦ از دﻳﺪن ﻗﺪ و رخ و ﭼﺸﻤﺶ                        ﻣﻦ اﻧﺲ ﺑﻪ ﺳﺮو و ﮔﻞ و ﺑﺎدام ﮔﺮﻓﺘﻢ