شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17996

 تو خود را از آن در چَه انداختی / که چَه را ز ره باز نشناختی
 

گفت اگر جام جم شکست تو را  / دیگری به از آنت بفرستمم
 

نمی‌دانم چه نفرینی گریبان‌گیر مجنون است / که وحشی می‌کند چشمانش آهوهای صحرا را
 

فریب خال گندمگون او خوردم ندانستم / که خواهد ساختن این نقطه پرگار عاشق را

 الف، د

ب، ج

الف، ج

 ج، د

خانه را خوار کن خورش را خورد                                                                   از جهان جان چنین توانی برد

تن که تواش پرورش جان دهی                                                                       پرورش لقمه موران دهی

هفت گاو فربه بس پروری                                                                            خوردشان آن هفت گاو لاغری

کشاورز بر گاو بندد لباد (یوغ)                                                                        ز گاوآهن و گاو جوید مراد

تناور، فربه و قوی‌جثّه

غبطه، رشک و آرزو

ظامن، کفیل و برعهده‌گیرنده غرامت

حضیض، پست و پایین

با بدان کم نشین که صحبت بد / گرچه پاکی تو را پلید کند
آفتابی بدین بزرگی را / لکّه‌ای ابر ناپدید کند

به ذات خویش اگرچند مرد نیک بود / ولیک صحبت بد نیک را تباه کند
چنان که مازوکز وی سپید گردد پوست / چو جفت زاج شود عالمی سیاه کند

نادان همه جا با همه کس آمیزد / چون غرقه به هر چه دید دست آویزد
با مردم زشت‌نام همراه مباش / کز صحبت دیگدان سیاهی خیزد

چون زود نبشته بود حق فرقت ما / از بهر چه بود جنگ و آن وحشت ما
گر بد بودیم رستی از زحمت ما / ور نیک بدیم یاد کن صحبت ما