شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16877

همی رفت و سهراب با او به هم               بیامد به درگاهِ دژ، گژدهم (ماضی استمراری _ ماضی ساده)

شود کوه آهن چو دریای آب                    اگر بشنود نام افراسیاب (مضارع اخباری _ مضارع التزامی)

نبینی که درویش بی دستگاه                    به حسرت کند در توانگر نگاه (مضارع اخباری _ مضارع اخباری)

پیاده مرا زان فرستاد، طوس                  که تا اسب بستانم از اشکبوس (ماضی ساده _ ماضی ساده)

 مستمع را کام ناگردیده از دشنام تلخ / می‌کند گوینده را دشنام اوّل کام تلخ

غافلان را عمر در امروز و فردا می‌رود / عارفان امروز را فردای محشر می‌کنند

حُسن هیهات است حقّ عشق را ضایع کند / بلبلان را از حدیث گل دهان پرگل شود

 خاک را چون مرغ عیسی شهپر پرواز داد / آسیای چرخ را بی‌آب، گردان کرد عشق

ضایع: تباه، تلف

محال: بی‌اصل، ناممکن

مولع: متحرّک، بارغبت

تیمار: اندیشه، خدمت

ز جام عشق او مستم دگر پندم مده ناصح                                         نصیحت گوش کردن را دل هشیار می‌باید

نمی‌توان به خس و خار کشت آتش را                                                    یکی هزار شود عشق از نصیحت‌ها

دل‌های غم ندیده پذیرای پند نیست                                                  آن‌جا که درد نیست، سخن سودمند نیست

اگر مراد نصیحت کنان ما این است                                         که ترک دوست بگویم تصوری است محال