شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 30250

روزها می رفت بر بازار و کوی / نان طلب می‌کرد و می برد آبروی

درد اگر باشد یکی، دارو یکی است / جان فدای آن‌که درد او یکی است

ابلهی کردم که گفتم، ای خدای / گر توانی این گره را برگشای

 چون برای جست‌وجو خم کرد سر / دید افتاده یکی همیان زر

دلارام در بر، دلارام جوی / لب از تشنگی خشک بر طرف جوی

بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست / بگشای لب که قند فراوانم آرزوست

چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست / سخن‌شناس نه‌ای جان من خطا اینجاست

ای ماه چو ابروان یاری گویی / یا نی چو کمان شهریاری گویی

نکونام و صاحب‌دل و حق‌پرست / خط عارضش خوش‌تر از خطّ دست

مرا تو غایت مقصودی از ج‌هان ای دوست / هزار جان عزیزت فدای جان ای دوست

چنین است رسم سرای درشت / گهی پشت بر زین، گهی زین به پشت

به یاد روی شیرین بیت می‌گفت / چو آتش تیشه می‌زد کوه می‌سفت

درآ که در دل خسته توان درآید باز / بیا که در تن مرده روان درآید باز

تو مپندار که زین در به ملامت بروم / دلم این‌جاست بده تا به سلامت بروم

دوش آگهی ز یار سفرکرده داد باد / من نیز دل به باد دهم هرچه باد باد

به گنج و به انبوه بودند شاد / زمانی ز یزدان نکردند یاد

گرم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم / ز جام وصل مِی ‌نوشم ز باغ عیش گل چینم

آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند / بر جای بدکاری چو من یک دم نکوکاری کند

تا گواهی بدهم و بیرون شوم / سیرم از هستی در آن هامون شوم

یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد / دوستی کِی آخر آمد دوستداران را چه شد