شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 11070

منِ شکسته بدحال زندگی یابم / در آن زمان که به تیغ غمت شوم مقتول

حجاب ظلمت از آن بست آب خضر که گشت / ز شعر حافظ و آن طبع هم‌چو آب خجل

چو یار بر سر صلح است و عذر می‌طلبد / توان گذشت ز جور رقیب در همه حال

هر مرغ فکر کز سر شاخ سخن بجست / بازش ز طره تو به مضراب می‌زدم

نیست بر لوح دلم جز الف قامت دوست / چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم

آن سبزه‌ام که سنگدلی‌های روزگار / در زیر سنگ نشو و نما می‌دهد مرا

مانند لاله، سوخته نانی است روزی‌آم / آن هم فلک به خون جگر می‌دهد مرا

داشتم افتادن چاه زنخدان در نظر / من چو می‌دادم، به دست دل عنان خویش را

ﺑﻪ آﺧﺮ وﺻﻞ اﻧﺴﺎن ﺑﺎ ﺧﺪا ﺷﺪ                       ﭼﻮ ﻗﻄﺮه ﺳﻮى ﺑﺤﺮش آﺷﻨﺎ ﺷﺪ

دورى از ﭼﺎك ﮔﺮﻳﺒﺎن ﺗﻮ آﻣﻮﺧﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ           ﮔﻞ ﻣﻦ ﻏﻨﭽﻪﺻﻔﺖ، ﺳﺮ ﺑﻪ ﮔﺮﻳﺒﺎﻧﻲ را

ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻓﻮارهﻫﺎ ﻧﻬﻨﮓآﺳﺎ دﻟﻢ                         ﺑﺎ ﺗﻼﻃﻢ ﻫﺎى ﻋﺸﻘﺖ زﻳﺮ و ﺑﺎﻻ ﻣﻲ ﺷﻮد

ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮ ﺑﺮﻛﻪوار زﻻل ﺗﻸﻟﻮﻳﻲ                           ﻛﺰ ﻫﻴﭻ ﺳﻮ ﺑﺮ آﻳﻨﻪﻫﺎﻳﺖ ﻏﺒﺎر ﻧﻴﺴﺖ