شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 31873

خطی نمی‌نویسی و یادی نمی‌کنی/ شمعی فرست مونس شب‌های تار را

وفایی نیست در گلها منال ای بلبل مسکین/ کز این گل‌ها پس از ما هم فراوان روید از گلها

عمرم فسانه شب هجران دوست بود/ آن هم به تیغ خواب اجل از میان گذشت

گو به نامرد فلک پای به کفشم نکند/ چه کنم گر به سر از ماه کلاهی دارم

چون شیخ ما به نیشابور بود، بازرگانی شیخ را عود آورد و شیخ می‌گفت: «تا همسایگان ما را از بوی این نصیبی بود.». (کاربرد «را» به ‌عنوان نشانه مفعول)

شیخ بفرمود تا دو برّه فربه، یکسان بیاوردند چنان که از هم فرق نتوانستی کرد و هر دو به یک شکل بیاراستند. (کاربرد شکل تاریخی فعل)

شب ها در این تضرّع و زاری می نمودم تا یک شب رسول را به خواب دیدم، انگشتری در انگشت راست، نگینی پیروزه در وی. (حذف افعال)

چون آتش بگرفت هر که از بومان بیرون آید، بسوزد و هر که در غار بماند از دود بمیرد. (کاربرد «بسوزد» در معنای «می‌سوزد»)

قالب شعر، قطعه است و لحن آن تعلیمی.

سه تشبیه در این شعر، یافت می‌شود.

کاربرد تاریخی دستور در ابیات یافت می‌شود.

در ابیات بالا فقط قافیه‌های یک بیت، جناس دارند.

اکنون اندکی از محاسن عدل که پادشاهان را ثمین‌تر زیوری و موهبتی است یاد می‌شود.

 سرهنگ زاده‌ای را دیدم که عقل و کیاستی زاید الوصف داشت.

این بنده و بنده‌زاده را بدین واسطه تشریفی هر چند بزرگ‌تر و تربیتی هر چه تمام‌تر بود.

ایزد تعالی هر کار را سببی نهاده است و هر سبب را علتی و هر علت را موضعی.