شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 3: آرایه‌های ادبی | آزمون شماره 8128

ب ـ پ ـ ت ـ الف

پ ـ ب ـ الف ـ ت

الف ـ ب ـ پ ـ ت

الف ـ پ ـ ب ـ ت

در دل مجنون چه سوز بود ز لیلی / هست مرا ای نگار از تو همان سوز

هرچه زان تلخ‌تر بخواهد گفت / گو بگو از لب شکربارش

به چین زلف چو شامت نمی‌رسد دستم / نسیم زلف تو از مشک ناب می‌جویم

چنان بر صید مرغ دل فکند آن زلف پرچین را / که شاهی افکند بر صعوه (نوعی پرنده) بیچاره شاهین را

همای گو مفکن سایه شرف هرگز / بر آن دیار که طوطی کم از زغن باشد

در باغ طبیعت نفشردیم قدم را / چیدیم و گذشتیم گل شادی و غم را

به زهر تشنه لبم با شکر چه کار مرا / دراز باد شبم با سحر چه کار مرا

تو خود به جوشن و برگستوان نه محتاجی / که روز معرکه بر خود زره کنی مو را

هر چه جز او هست بقاییش نیست/ اوست مقدس که فناییش نیست

آب بریز آتش بیداد را/ زیرتر از خاک نشان باد را

هستی تو صورت پیوند نی/ تو به کس و کس به تو مانند نی

قبلۀ نُه چرخ به کویت در است/ عنبر شش روزه به مویت در است

ستودن نداند کس او را چو هست / میان بندگی را ببایدت بست

این همه نقش عجب بر در و دیوار وجود/  هرکه فکرت نکند نقش بود بر دیوار

پرسش تشنگی را تو آبی، جوابی /  ریگ های بیابان تو را می شناسند

تا کی آخر چو بنفشه سر غفلت در پیش / حیف باشد که تو در خوابی و نرگس بیدار