شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 12931

یکی به ماه فرا کرده قد بسان علم/ یکی به چاه فرو برده سر بسان رسن

ایوب وار سوخته در آتش بلا/ یعقوب وار ساخته در کلبۀ حزن

ما لاله‌سان ز داغ تو نوشیم خون دل/ تو همچو گل حریف قدح‌نوش کیستی؟

چون ببینی چشم او گویی شکفته نرگس است/ چون ببینی روی او گوید دمیده سوسن است

عنبر زلف تو بر کافور می‌بندد نقاب / سنبل خطّ تو بر یاقوت می‌آرد برات

ملک جهان کرده‌ایم وقف سر کوی یار / گوی دل افکنده‌ایم در خم چوگان یار

نیکی پیر مغان بین که چو ما بد مستان / هر چه کردیم به چشم کرمش زیبا بود

بیا که ساقی چشمم به یاد لعل لبت / ز اشک در قدح آبگون شراب انداخت

نیست شاه آن کس که دارد گنج گوهر بی شمار/ هر که را سدّ رمق هست از جهان، اسکندر است

چشم ما را شد رگ خواب گران، موی سفید/ بادبان بر کشتی دریایی ما لنگر است

شکرستان با وجود حرص باشد شوره زار/ با قناعت چشم تنگ مور، تنگ شکر است

خیره چشمان را نباشد در حریم حُسن راه/ از دو چشم شوخ، جای حلقه بیرون در است

 دوشم به شمع روی چو ماهت نیاز بود / جانم چو شمع از آتش دل در گداز بود

چو جام لعل تو نوشم کجا بماند هوش / چو مست چشم تو گردم مرا که دارد گوش

بیا تا چو بلبل به هنگام صبح / بنالیم بر طرف گلزار عشق

تا آن نگار سیم‌بر شد شمع ایوانی دگر / مردم چو شمع انجمن وز انجمن باز آمدم