شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 15321

به نام کردگار هفت افلاک

گشت یکی چشمه ز سنگی جدا

حاصل بی‌حاصلی نبود به‌جز شرمندگی 

به سختی دهد مرد آزاده تن 

اندر  جگر  دشمن  او نار فتاده است / با نار جگرسوز کجا سود کند کار 

 مِی‌ گیر و طرب‌ساز و دل‌افروز و سرافراز / از دیدن یاری که رخش هست چو گلزار

بازار طرب تیز کن و باده به‌ کف ‌گیر / وز بنده معزی غزلی خواه به بازار

گویند  ز بیداری دولت  بود  اقبال / مُقبِل بود او سال و مه از دولت بیدار

گر تمنّای تو از خاطر ناشاد رود / داغ عشق تو گلی نیست که از یاد رود (متناقض‌نما، تشبیه)

نرود حسرت آن چاه زنخدان از دل / تشنه را، آب، محال است که از یاد رود (تضاد، تناسب)

نتوان از سر او برد هوای شیرین / لشگر خسرو اگر بر سر فرهاد رود (مجاز، کنایه)

کاش چون شمع، همه سر شود اعضای کلیم / تا سراسر به ره عشق تو بر باد رود (تشبیه، کنایه)