شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20791

چون تن دهم دوباره به ظلمت؟ منی که تیغ / با یاری تو از کف ظلمت گرفته ام

تا روزهای آخر پاییز زنده ام/ از مرگ تا زمستان مهلت گرفته ام

بس روز و شب که بی تو به فترت گذشته است/ کامروز دامنت به ندامت گرفته ام

تا در خور جدایی تو شِکوه سر کنم/ این ناله را ز نی به امانت گرفته ام

هنر ز فقر کند در لباس عیب ظهور / که نان گندم درویش طعم جو دارد

مباف جامه روی و ریا که جز ابلیس / کس این دو رشته پوسیده پود و تار نکرد

ز طاعتی که کنی بهر خلق از آن اندیش / که آن رفیق تو را دزد راه خواهد بود

تخم رسوایی دهد بَر، دانه تسبیح زرق / آری آری دانه جنس خویش را بار آورد

معتقدان و دوستان از چپ و راست منتظر                                                          کبر رها نمی‌کند کز پس و پیش بنگری

هر چه کنی تو بر حقی حاکم و دست مطلقی                                                 پیش که داوری برند از تو که خصم و داوری

جان بدهند و در زمان زنده شوند عاشقان                                                         گر بکشی و بعد از آن بر سر کشته بگذری

بنده اگر به سر رود، در طلبت کجا رسد                                                             گر نرسد عنایتی، در حق بنده آن سری

کار با عشق فتاد، از سرم ای عقل برو                              چه دهی وسوسه دیدم هنری نیست تو را

عذری بنه اوّل که تو درویشی و او را                                 در مملکت حسن سرِ تاجوری بود

مگر که سر بدهم ور نه من ز سر ننهم                                امید وصل در این ره چو پای بنهادم

مشک با حلقة مویت سر سودا دارد                                  کج خیالی است مگر مشک ختا را سوداست