شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس نهم : استعاره | آزمون شماره 14412

کاشکی پرده برافتادی از آن منظر حسن/ تا همه خلق ببینند نگارستان را

بلای عشق تو بنیاد زهد و بیخ ورع/ چنان بکند که صوفی قلندری آموخت

ساقی بده آن کوزه یاقوت روان را/ یاقوت چه ارزد بده آن قوت روان را

خدا را چون دل ریشم قراری بست با زلفت/ بفرما لعل نوشین را که زودش با قرار آرد

سهم ما از خاک وقتی مستطیلی بیش نیست / جای ما این جاست یا آن‌جا چه فرقی می‌کند

جدا ز آن سرو قد و سنبل زلف / ندیدم قد سرو و زلف سنبل

ز بی‌آبی چنان خسرو فرو ماند / که صد دریای آب از رخ فروراند

چو یاد آید مرا زان میش شیرین / فرو بارد ز چشمم عقد پروین

آستین گریه را گاهی که بالا می‌زنم / سیلی سیراب بر رخسار دریا می‌زنم

پهلوی چرب غَنا، ارزانی دون ‌همّتان / من ز خاک آستان فقر، روغن می‌کشم

نهال، سرکش و گل بی‌وفا و لاله دورو / در این چمن به چه امّید آشیان بندی

عشق آمده بود بر در دل / عقل از پی دفع، لشکر آورد