شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 187

یکی هفتاد سال علم آموخت و چراغی نیفروخت

دوستی را که به عمری فراچنگ آرند نشایند که به یک دم بیازارند

آن روز که تو دیدی غم نانی داشتم و امروز تشویش جهانی

مشک آن است که خود ببوید نه آنکه عطار بگوید

این فرزند تو است که بر وی نعمت خود تمام کردم و نواخت خود بر وی نهادم

آدم همه پدری کرد هرگز پسری نکرده بود. پس پدری کردن گذاشت به میراث نه پسری کردن

طالب علم عزیز است و طالب مال ذلیل

دوستی را که به عمری فرا چنگ آرند، نشاید که به یک دم بیازارند

ذکر او مرهم دل مجروح است و مهر او بلانشینان را کشتی نوح است

مشک آن است که خود ببوید، نه آنکه عطار بگوید

فلان را کرم بی‌شمار است و هنر بی‌حساب

خدای درگذارندۀ گناهان است و سترندۀ عیب‌های عذرخواهان است.

و آن را که حساب پاک است از محاسبه چه باک است

لذت انگور بیوه داند نه خداوند میوه

فلان عزم کرده است و نیت جزم که بقیت عمر معتکف نشیند

گردش زمان عیش ربیعش را به طیش خریف مبدل نکند

ای حجت را یاد و انس را یادگار

ما گل دل دوستان خود را به زلال رضای خود سرشتیم آن‌گه کالبد را بر فتراک دل بستیم

خاکیان نرگس روضۀ جودند و سرو باغ وجودند

همی از آسمان اسرار باران انوار باریدن گرفت؛ خاک عنبر گشت و سنگ گوهر گشت