شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16987

خانه پر بود از متاع صبر این دیوانه را / سوخت عشق خانه سوز اول متاع خانه را ( جناس همسان ) 

هر چه گویی آخری دارد به غیر حرف عشق / کاین همه گفتند و آخر نیست این افسانه را ( مجاز ) 

می ز رطل عشق خوردن کار هر بی ظرف نیست / وحشی ای باید که بر لب گیرد این پیمانه را ( حس آمیزی)

خواه آتش گوی و خواهی قرب معنی واحد است / قرب شمع است آن که خاکستر کند پروانه را ( استعاره) 

گر به خون تشنه‌ای اینک من و سر باکی نیست / که به فتراک تو به زان که بود بر بدنم

برشکست از من و از رنج دلم باک نداشت / من نه آنم که توانم که از او برشکنم

ای رقیب این همه سودا مکن و جنگ مجوی / برکنم دیده که من دیده از او برنکنم

لب سعدی و دهانت ز کجا تا به کجا / این قدر بس که رود نام لبت بر دهنم

مکش آن آهوی مشکین مرا ای صیّاد / شرم از آن چشم سیه دار و مبندش به کمند

گفت‌وگو آیین درویشی نبود / ورنه با تو ماجراها داشتیم

سعی‌نابرده در این راه به جایی نرسی / مزد اگر می ‌طلبی طاعت استاد ببر

ماه خورشیدنمایش ز پس پرده‌ی زلف / آفتابیست که در پیش سحابی دارد

غرّه بودم به شکیبایی و خودبینی عقل                                                                                          برق عشق آمد و در خرمن پندار افتاد

شوق قالب شد و وجدم به خرابات کشید                                                                                           لاجرم ولوله در خلق به یک بار افتاد

طعنة خلق و جفای فلک و جور رقیب                                                                                                همه سهل است اگر یار وفادار افتاد

به قضا تن ده و بی فایده مخروش ای دل                                                                                           همه تدبیر بود بیهده چون کار افتاد