شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16523

ای خوشا دولت عشق تو که با محنت او / شد دل تنگ من از نعمت غم برخوردار

موج اسرار زند بحر دل من چو شود / خنجر عشق ز خونم چو صدف گوهردار

زنده ای همچو مرا پیشتر از مرگ بدن  / بی غم عشق تو جان مرده بُوَد دل بیمار 

هر زمان عشق هماسایه مرا می گوید / که تو شاهین حهانی منشین بر مردار

فعل جمله ی اول مضارع اخباری و فعل جمله ی دوم ماضی نقلی است.

"به ناگاه "قید، "وصیت نامه" مفعول و" دلت" مفعول است.

در عبارت، دو ترکیب اضافی وجود دارد.

هر دو جمله، مستقل ساده اند.

نوشیروان کجا شد و دارا و یزدگرد / گردان شاهنامه و خانان و قیصران

من آن مرغ سخندانم که در خاکم رود صورت / هنوز آواز می‌آید به معنی از گلستانم

گر شود بیشه قلم دریا مداد / مثنوی را نیست پایانی امید

در کلیله خوانده باشی لیک آن / قشر قصه باشد و این مغز جان

اندک اندک خیلی شود و قطره قطره سیلی گردد.

بدر در میدان او هلالی بودی و رستم به دستان او زالی.

 نصیحت پادشاهان کردن، کسی را مسلم بود که بیم سر ندارد. 

نه هر که در مجادله چُست، در معامله درست.