شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 23097

ابلهی دید اشتری به چرا / گفت نقشت همه کژ است چرا؟

اگر یک سر مو فراتر پرم / فروغ تجلّی بسوزد پرم

گلاب است گویی به جویش روان / همی شاد گردد ز بویش روان

تا چند عمر در هوس و آرزو رود / ای کاش این نفس که برآمد فرو رود

کآمد طفلی زبون به دنیا/ بیهوده بپرورید مادر/ عشق آمد و در وی آشیان ساخت/ بیچاره شد او ز پای تا سر

موج می‌کوبد به روی ساحل خاموش/ پخش می‌گردد چنان مستی به جای افتاده، بس مدهوش/ می‌رود نعره‌زنان

دست بردار از این در وطن خویش غریب/ قاصد تجربه‌های همه تلخ/ با دلم می‌گوید/ که دروغی تو، دروغ/ که فریبی تو، فریب

سفرت به خیر اما تو و دوستی، خدا را/ چو از این کویر وحشت/ به سلامتی گذشتی/ به شکوفه‌ها به باران/ برسان سلام ما را

از درون خویش این آوازها/ منع کن تا کشف گردد رازها

بانگ غولان هست بانگ آشنا/ آشنایی که کشد سوی فنا

چون بوَد آن بانگ غول آخر بگو/ مال خواهم جاه خواهم آبرو

این خراب‌آباد در چشم شماست/ ورنه ما را ساعد شه ناز جاست