شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس چهارم : سبک شناسی قرن های 7 و 8 و 9 (سبک عراقی) | آزمون شماره 11823

نثر فنّی کم‌کم در قرن هفتم ضعیف می‌شود و در قرن هشتم با سیطره تیموریان بر ایران، رونق می‌گیرد.

تاریخ‌نویسی در قرن هفتم و هشتم، به اسلوب فنّی رواج می‌یابد.‌

در دوره تیموری و مغول حاشیه‌نویسی‌های متعددی به نثر ساده بر تاریخ‌های قدیم انجام گرفت که می‌توان آن‌ها را نمونه‌هایی از نثر ساده فصیح و بلیغ دانست.

به وجود آمدن سستی و ضعف در ساخت دستوری جملات، از ویژگی‌های زبانی نثر در این دوره است.

نیست چون آیینه نور عاریت در خانه‌ام / از صفای سینه من خانه من روشن است

تا به کی نازی به حسن عاریت؟ / ما و من آیینه‌داری بیش نیست

لباس عاریتی پرده‌دار ناکامی است / به هرچه از تو جدا گردد، افتخار مکن

ای سحر برگیرودار جلوه هستی مناز / این تجمّل تا دم دیگر پریشان می‌شود

همی‌رفت از بر گردون، گهی تاری گهی روشن / وزو گه آسمان پیدا و گه خورشید ناپیدا

چراغ است مر تیره شب را بسیچ / به بد تا توانی تو هرگز مپیچ

بهار از عارض خوبش همانا نسبتی دارد / که ایدون دلگشا و دلپذیر و دلستان باشد

ای مه ز اجلالت خجل عشقت ز خون ما بحل / چون دیدمت می‌گفت دل جاء القضا جاء القضا