شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 5624

دین خویش از آشوب ریا پاک دار و قصد خویش در جستن کیمیای حقیقت درست کن

منازعان پیوسته خاک تخلیط در قدح جاه او همی‌انداختند

چو آتش برخیزد تیزی نکند خار

دوست دارد بنده‌ای را که در او زارد. و از کردۀ بد خویش بدو نالد

امثال و شعر و حکایت درج کردیم و برخی از عمر گران‌مایه خرج.

سرهنگ‌زاده ای دیدم که عقل و کیاستی و فهم و فراستی زایدالوصف داشت.

دست تطاول به مال رعیت دراز کرده بود و جور و اذیّت آغاز نهاده.

اسبم در این واقعه بی جو بود و نمد زین به گرو.

تلخ را چه سود اگر آب خوش در جوار است و خار را چه حاصل از آن که بوی گل در کنار است؟

مست باش و مخروش، گرم باش و مجوش، شکسته باش و خاموش.

الهی اگر کاسنی تلخ است، از بوستان است و اگر عبدالله مجرم است، از دوستان است.

الهی این چه داغی‌ست که سوختن مرهم اوست و این چه باغی‌ست که افروختن شبنم اوست.

الهی ضعیفان را پناهی، قاصدان را بر سر راهی.

 الهی هر کس را آتش در دل است و این بیچاره را آتش بر جان.

الهی نه جز از شناخت تو شادی است نه جز از یافت تو زندگانی.

 ناکشته را از آب چیست، و ناخوانده را جواب چیست؟