شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 12797

طبع بر گنج حقیقت قفل و شرع آمد کلید/ تا دهد زآن گنج بیرون گوهر اسرار را

طرف عذار گلگون ز نقاب زلف مشکین/ بنمای تا ملامت نکنند مبتلا را

شب یلداست هر تاری ز مویت، وین عجب کاری/ که من روزی نمی‌بینم، خود این شب‌های یلدا را

نسیم صبح من، از مشرق امید دمید/ ز خواب صبح درآرید آفتابم مرا

مَه چه باشد که به روی تو برابر کنمش                    یا ز رخسار تو گویم که به جایی ماند

نگویمت به تو می‌ماند از عزیزی عمر                که عمر اگر چه عزیز است هم نمی‌ماند

خواهم سر خود گوی‌صفت باخت ولیکن                 شرط است بدین سر که به چوگان تو باشد

تیر مژگان تو از جوشن جان می‌گذرد                   بر دل من مزن ای جان که تویی در دل من