شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17751

چنان شرم‌دار از خداوند خویش / که شرمت ز بیگانگان است و خویش

گلاب است گویی به جویش روان / همی شاد گردد ز بویش روان

گرم قبول کنی ور برانی از بر خویش / نگردم از تو وگر خود فدا کنم سر خویش

خرامان بشد سوی آب روان / چنان چون شده باز جوید روان

دلم کز رنج راه تو به جانش می‌رسد راحت / چنان خو کرد با دردت که نارد یاد، درمان را

چو بیند روی تو کافر شود اسلام دین او / چو زلف کافرت بیند نماند دین مسلمان را

به عهد حسن تو پیدا نمی‌آیند نیکویان / ز ماه و اختران خورشید خالی کرد میدان را

وصال تو به شب کس را میسّر چون شود هرگز / که تو چون روز گردانی به روی خود شبستان را

خدمت از رسم و ره پیغمبری است                       مزد خدمت خواستن سوداگری است

میان طاعت و اخلاص و بندگی بستن                    چه پیش خلق به خدمت، چه پیش بت زنّار

طریقت به‌جز خدمت خلق نیست                          به تسبیح و سجّاده و دلق نیست

مردم بیگانه را خاطر نگه دارند خلق                   دوستان ما بیازردند یار خویش را

آن نافه‏‌‏ای که جستی هم با تو در گلیم است / تو از سیه‌گلیمی بویی از آن ندیدی

من ز من چو سایه و آیات من گرد زمین / آفتاب‌آسا رود منزل به منزل جا به جا

به های‌های نیارم گریستن که فلک / به های‌هوی درآید ز اشک من عمدا

مه ز نور عاریت، گه لاغر و گه فربه است / ایمن از تشویش و فارغ ز انقلاب است آفتاب