شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس پنجم: هماهنگی پاره‌های کلام | آزمون شماره 22112

هجا_وزن

لحن _ حرف

وزن _ حرف

واج _ وزن

چه خوش است در فراقی همه عمر صبر کردن 

غم حال دردمندان نه عجب گرت نباشد

سخنی بگوی با من که چنان اسیر عشقم

به کجا روم ز دستت که نمی‌دهی مجالی

مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند / که اعتراض بر اسرار علم غیب کند

بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند / که به بالای چمان از بُن و بیخم برکند

ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد / دل رمیده ما را انیس و مونس شد

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه‌سرشت / که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

خوا هَم شَبی نِقاب زِ رویَت بَرافکنم            خورشیدِ کَعبه ماهِ کِلیسا کُنم تُو را

خوا هَم شَبی نِقاب زِ رویَت بَرافکنم            خُرشیدِ کَعبه ماهِ کِلیسا کُنم تُو را

خاهَم شَبی نِقاب زِ رویَت بَرَفکنم             خُرشیدِ کَعبِ ماهِ کِلیسا کُنم تُ را  

خاهَم شَبی نِقاب زِ رویَت بَرَفکنم             خُرشیدِ کَعبه ماهِ کِلیسا کُنم تُ را

از کس طمع خام نداریم خوشیم

به آزار فرمان مده بر کسی

می‌توانی به لطف دستم گیر

برایشان سپه دار کرد آفرین