شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس نهم : استعاره | آزمون شماره 15000

چو تَنگ شکر در عقیق آورم / ز پسته شراب رحیق آورم 

از صدف ریزد گهر وز پسته دُر آید برون / چون شود گرم تکلم لعل خندان شما 

به گریه گفتم از آن پسته یک دو بوسه بده / به خنده گفت مگس کی نشسته بر قندم؟

وین نیست عجب ای صنم پستهدهن / گر پستهدهن بود همه چربسخن 

دو چشم من همی یاقوت و مروارید از آن بارد / که چون یاقوت لب داریّ و مرواریددندانی

سخن بگوی از آن پسته شکّرافشان شو / که قوت طوطی روحم کلام توست ای دوست

 من از دو نرگس مست تو چشم آن دارم / که آگه از نگه گاه گاه من باشی

 گفتم به چشم عقل نیفتم به چاه عشق / بستی نظر ز نرگس سحرآفرین مرا

آبروی عشق _ ‌چنگال مرگ _ جیب عالم _‌ دامن مقصود

آسودگی آسمان _ ‌دیده شبنم _ آزادگی سرو _‌ رگ روح

چشم قناعت _ ‌بیخ محبّت _ خنده صبح _‌کج‌روی‌های فلک

نفس شعله _ عنان قلم _ لوح خاطر _ پیشانی عفو

 نه من بر آن گل عارض غزل سرایم و بس / که عندلیب تو از هر طرف هزارانند

سعدیا کنگره وصل بلند است و هر آنک / پای بر سر ننهد دست وی آن جا نرسد

از بهر من بخر دهلی از دهل زنان / تا برکنم ز باغ جهان شاخ و بیخ غم

ز شوق روی تو اندر سر قلم سودا / فتاد و چون من سودازده به سر می‌گشت