شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 20949

دی در گذار بود و نظر سوی ما نکرد / بیچاره دل که هیچ ندید از گذار عمر

این یک دو دم که مهلت دیدار ممکن است / دریاب کار ما که نه پیداست کار عمر

در هر طرف ز خیل حوادث کمینگهی است / زان رو عنان‌گسسته دواند سوار عمر

بی عمر زنده‌ام من و این بس عجب مدار / روز فراق را که نهد در شمار عمر

چو آدمی به یکی مار شد برون ز بهشت / میان کژدم و ماران تو را امان ز کجا؟

رفت دی ‌رو ترش، کشته شد آن عیش کش/ عمر تو بادا دراز ای سمن تیزپا

که جان خود چه باشد برِ عاشقان؟ / جهان خود چه باشد برِ اولیا

سر مکش اندر گلیم و رو مپوش / که جهان جسمی است سرگردان، تو هوش

حذف فعل به قرینه معنوی

سادگی زبان شعر

کاربرد «را» به معنی «به»

قالب شعر، مثنوی است.

در خیمه تن که سایبانی است تو را / هان تکیه مکن که چارمیخش سست است

ساقی غم فردای حریفان چه خوری / پیش آر پیاله را که شب می‌گذرد

تو زر نه‌ای ای غافل نادان که تو را / در خاک نهند و باز بیرون آرند

گر ابر چو آب، خاک را بردارد / تا حشر همه خون عزیزان بارد

هر آن بند کز دست تو بسته شد/ گشایندگان را جگر خسته شد

سران را بسی سر جدا شد ز تن /پر از خاک، ریش و پر از خون، دهن 

بر اسبان نهادند زینِ خدنگ/ همه جنگ را تیز کردند چنگ

بدو داد و گفتش بدان چاه سر/که بیچارگان را تویی راهبر