شرکت در آزمون آنلاین فارسی نهم - فارسی نهم | آزمون شماره 13050

سعدی

نظامی

مولوی

حافظ

شد بناگوش تو از پنبه کفن‌پوش و هنوز / پنبه غفلت و پندار به گوش تو در است

چو به هفتاد بیافتادی و این نیست عجب / عجب این است که این نفس تو هر دم بتر است

غرّه مال جهان گشتی و معذوری از آنک / زندگی دل مغرور تو از سیم و زر است

چو حیات تو به سیم است پس از عمر مگوی / که حیات تو به نزدیک خرد مختصر است

در این گرداب بی‌پایان منه بار شکم بر دل / که کشتی روز طوفان غرقه از بار شکم گردد

چو ناخداست خردمند و کشتیش محکم / دگر چه باک ز امواج و ورطه و طوفان

همیشه کشتی احمق غریق طوفان است / که زشت‌صنعت و مبغوض‌گوهر و رسواست

چو تخته تخته بشکستند کشتی‌ها در این توفان / چه باشد زورق من خود که من بی‌پا و بی‌دستم

گفت علم دین که این مرد از تو یافت / جانش از دون‌همّتی می‌‌برنتافت

رفت از وی دنییِ دون صید کرد / دین مطلق را به دنیا قید کرد

مرد دنیا بود با دنیا بساخت / دین خود در شیوه دنیا بباخت

خر ز بیم خوک بگریزد مدام / چون تو نگریزی خری باشی تمام