شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 364

فاش شد این عشق تو بی‌قصد ما / بند بدرید ز دل جست جست 

بازرسیدیم ز میخانه مست / باز رهیدیم ز بالا و پست 

کشیده بهر تو زخم زبانها / شنیده طعنههای همچو آتش 

اینجا کسی است پنهان خود را مگیر تنها / بس تیز گوش دارد مگشا به بد زبان را

دلا معاش چنان کن که گر بلغزد پای / فرشتهات به دو دست دعا نگه دارد 

هر که دل پیش دلبری دارد / ریش در دست دیگری دارد 

بگفتا دل ز مهرش کی کنی پاک / بگفت آن‌گه که باشم خفته در خاک 

ما سیه‌بختان حباب گریه نومیدی‌ایم / خانه بر آب است یکسر مردم بنگاله را

در غالب اوقات در سخن نیک و بد اتفاق افتد و دیدۀ دشمنان جز بر بدی نمی‌آید .

خواهم مرا بر فایدۀ این مطلع گردانی که مصلحت در نهان داشتن چیست؟

آنچه با تو گوید، به امثال ما گفتن روا ندارد.

جان پدر تو نیز اگر بخفتی، بِه که در پوستین خلق افتی.

هنوز از دهن بوی شیر آیدش / همی رای شمشیر و تیر آیدش 

تهمتن برآشفت و با طوس گفت / که رهام را جام باده است جفت 

همی یادم آید ز عهد صِغَر / که عیدی برون آمدم با پدر

چو خواهی که پیدا کنی گفت‌وگوی / بباید زدن سنگ را بر سبوی 

زبان درکش ای مرد بسیار دان / که فردا قلم نیست بر بی زبان 

صدف‌وار گوهر شناسان راز / دهان جز به لؤلؤ نکردند باز 

فراوان سخن باشد آکنده گوش / نصیحت نگیرد مگر در خموش 

اگر پای در دامن آری چو کوه / سرت ز آسمان بگذرد در شکوه