شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 32021

بفرمود تا خداوندان کتب را، از دهقانان و فرزانگان و جهاندیدگان از شهرها بیاورد و چاکر او به فرمان او نامه کرد و کس فرستاد به شهرهای خراسان و هشیاران از آنجا بیاورد.

سپاس و آفرین مر خدای کامران و کامکار و آفریننده زمین و آسمان را آن کش نه همتا و نه انباز و نه دستور و نه زن و نه فرزند. همیشه بود و همیشه باشد.

شب به حقیقت بودن ماست اندر تاریکی سایه زمین، چون آفتاب از ما غایب باشد زیر افق؛ و چون نزدیک آمد، به برآمدن آن شعاع‌های او را که گرد بر گرد سایه است نخست ببینیم.

دیگر روز به درگاه آمدی و با خلعت نبود، که بر عادت روزگار گذشته قبایی ساخته کرد و دستاری نشابوری یا قاینی، که این مهتر را رضی ‌الله عنه با این جامه‌ها دیدندی به روزگار و از ثقات او شنیدم ...

وقت سحرگه کلنگ تعبیه‌ای ساخته است / وز لب دریای هند تا خزران تاخته است

تو را عزّ لولاک تمکین بس است / ثنای تو طه و یس بس است

هزار لشگر جنگی شکست و لشکر او / به خواب نوشین اندر شده به لشگرگاه

وان قطره باران زبر سوسن کوهی / گویی که ثریّاست بر این گنبد دوّار

معشوق در این ابیات، زمینی است.

روح شادی و نشاط و خوش‌باشی در این ابیات غلبه دارد و این ابیات، پندآموز و اندرزگونه است.

ابیات واقع‌گراست و روح حماسه بر آن حاکم است.

ابیات دارای توصیفات طبیعی، ساده، محسوس و عینی است و فکر و کلام ساده است و دارای پیچیدگی حکمی و فلسفی نیست.

چنین آن دو ماهر  در آداب ضرب  /  ز هم رد نمودند هفتاد حرب

خود و نامداران هزار و دویست  /   تو گفتی کشان بر زمین جای نیست

ز فتراک بگشود پیچان کمند  /  بینداخت و آمد میانش به بند

کمان به زه را به بازو فکند  /  به بند کمر بر بزد تیر چند