شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هفتم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن های 10 و 11 | آزمون شماره 14215

شاعری که در قرن دهم به سبک حافظ و سعدی شعر می‌گفت. «بابا فغانی شیرازی»

به ابداع معانی و خیال‌های رنگین مشهور بود «بیدل دهلوی»

معروف‌ترین شاعر سبک هندی «صائب تبریزی»

شعرش حد واسط سبک عراقی و هندی بود «وحشی بافقی»

در این قرن حکومت در دست جانشینان تیمور بود و اوضاع اجتماعی و سیاسی ایران به طور کلی و وضع ادبیات نیز به تبع آن، آشفته بود.

شاعران این دوره تشخیص داده بودند سبک عراقی از واقعیت دور شده و کاملاً جنبۀ سیاسی و اجتماعی یافته است.

آشنایی با تفکرات و معارف هندوان کم و بیش در تغییر سبک دخیل بود.

زبان فارسی که در شبه قاره هند استحکام و استقرار لازم را به‌دست آورده بود، همه‌گیر و رسمی شد

پادشها سرورا گر ز طواف درت/ از دگران باز ماند محتشم ناتوان

بیدل این نقد به تاراج غمِ نسیه مده/ کار امروز کن امروز، ز فردا، فردا

از فضولی‌های خود صائب خجالت می‌کشم/ من که باشم تا کنم تلقین که رحمت کن مرا؟

هر چه صد روز آن کلیم خوش‌خطاب/ ساختی در یک‌دم او کردی خراب