شرکت در آزمون آنلاین فارسی 3 - فارسی 3 | آزمون شماره 6971

خرمن خود را به دست خویشتن سوزیم ما / کرم پیله هم به دست خویشتن دوزد کفن

او را خود التفات نبودش به صید من / من خویشتن اسیر کمند نظر شدم

این بود نصیب ما ز دیوان قضا / ما را چه گنه قسمت ما این کردند

به دست خود دل خود کرده‌ام ریش / پشیمانی چه سود از کرده خویش

آن‌ها که نام آب بقا وضع کرده‌اند                              گفتند نکته‌ای ز دوام و بقای عشق

از صدای سخن عشق ندیدم خوش‌تر                          یادگاری که در این گنبد دوّار بماند

عشق و دوامِ عافیت مختلف‌اند سعدیا                         هر که سفر نمی‌کند، دل ندهد به لشکری

عمر سعدی گر سرآید در حدیث عشق شاید                 کاو نخواهد ماند بی‌شک وین بماند یادگاری

هر که دور از میهن خود در دیار غربت است           از برایش سرمه چشم است دیدار وطن

کی بود دور از وطن جای مسافر را قرار           در چمن از چشم شبنم خواب راحت برده‌اند

تا دل پرخون تواند شد ز غربت نامدار           چون عقیق از ساده‌لوحی در یمن باشد چرا؟

ندارد بلبل ما طاقت ناکامی غربت            مگر رحمی کنند و با قفس سازند آزادش